Ieder huisje heeft zijn kruisje

19 oktober 2018

Ik heb fantastisch werk. Bij iedere bewoner zit ik met plezier aan de keukentafel. Ik informeer bewoners over de werkzaamheden en er is vooral ook ruimte voor het verhaal van de bewoner. Inmiddels ben ik me ook bewust van de vele problematieken die zich achter een voordeur af kunnen spelen. Problemen die je lang niet altijd aan de voorzijde signaleert.

“Ik geef meneer de ruimte om zijn verhaal te doen.”

Anneke Knaapen, bewonersbegeleider

Vandaag bezocht ik een alleenstaande man die ernstig ziek is. Hij is pas begonnen aan zijn chemokuur. Het papierwerk dat hij mee heeft gekregen vanuit het ziekenhuis maakt hem onrustig. Veel afspraken met artsen staan gepland en er zijn veel bijwerkingen die hij kan krijgen door de chemo. Meneer is onzeker. Onzeker over zijn toekomst, onzeker wat hem nog allemaal boven het hoofd hangt, maar ook onzeker over de renovatie die over 1,5 maand bij hem starten. Ik proef aan alles dat hij zoekt naar zekerheid en voorspelbaarheid.

“Je mag me altijd bellen als je hoofd overloopt met gedachtes.”

Anneke Knaapen, bewonersbegeleider

Ik geef meneer de ruimte om zijn verhaal te doen. Ik zoek en luister naar al zijn vragen, waarbij ik sommige direct kan beantwoorden en voor andere vragen mijn collega’s of de corporatie in moet schakelen. Ik geef aan wanneer meneer uiterlijk antwoord heeft op zijn vragen en ik maak hem duidelijk dat we helpen waar we kunnen. Ik doorloop samen met de bewoner het renovatieproces en bespreek de problemen die zich voor kunnen doen. Samen zoeken we naar een weg die voor beide partijen werkbaar is, waarbij zijn lichamelijk en geestelijke gezondheid bovenaan staan!

Na afloop schud ik meneer de hand en benadruk ik dat hij me altijd mag bellen als zijn hoofd overloopt met gedachtes. “Anneke, ik vind het erg fijn dat je langs bent geweest. Dat stelt me gerust en had ik zo hard nodig”.